EFKARLIYIM BUGUN GELMEYIN USTUME…. OFFFFF OF

Suskunluğu bilir misin?

Bir anda hayattan kopup nefis bir senfoninin ortasında Buluvermek kendini.

Suskunlukları bilir misin?

Ansızın kesilen konusmaların ardından kulaklarının nasıl da uğuldadığını?
Solukları duyarsın sadece.

Kelimelerin eksik kaldığı anlarda susar insan. Seni öylesine seviyorum ki
bunu kelimelerle ifade edemiyorum ve susuyorum. Gözlerime bak anlarsın.
Oradan bir pencere açıyorum süzülebilirsin içeri ve susuyorum. Nefesimi
hisset yahut. Oradan yüreğime bir ses var, susuyorum duyarsın. Tutkulu bir
öpüşme gibi susarsin. Öpüşmeler yetmez, kanatacak kadar ısırmak istersin,
yapamazsın susarsın.

Aslında ne çok sey söylenir susmalarda. Gerçek kendin olursun tüm
elbiselerinden yoksun çırılçıplak, savunmasız bir bebek gibi kendin
olursun. Aracı kullanmadan kelimelerin bencilliğine yakalanmadan, susarsın.
Boşluğa konuşursun susarak. Düsünceler on-ikiden vurur o zaman tellere
dokunmadan havayı kullanmadan.

Böyle susmalarda bulursun bir çok sorunun cevabını ve kendini tanırsın o
kısa hayatı aralar da. Hatta o müthiş soru var ya, “ask nedir?” onun bile
cevabını bulursun ama ifade edemezsin susarsın.

Bilirim acı verir bazen susmak konuşmak istersin kelimeler boğazına
düğümlenir, artık her şey bitmiştir aslında ne kelimeler ne de suskunluk
bir işe yarar artık. Zalim acı saplanmıştır en derine, duyulan sadece iç
çekişlerdir artık arta kalan ve dilinin ucuna hücum edip orada dudak
kalesine çarpıp bozguna uğrayan kelimeler. Aslında bir dokunuş anlamsiz bir
ses ilk çağ insanlarından kalma bir homurtu yetebilirken düğümü çözmeye bir
çok duygu düsüverir gözlerinden yüreğine susarsın. Bir de gözyaşı dokunur
en derindeki acının üzerine ılık tuzlu bir ilaç gibi önce yakar belki acıyı
azdırır, sonra uyuşur kasılan gözlerin ve oradan kalbine damlar susan
sesin. Sessizce kimsesizce ağlarsın duyarlarsa gelirler ve beni
yalnızlığımla ayırırlar diye korkarsın hıçkırıklarını boğarsın. Susarsın!

Bir yelkenlinin güvertesinde susarsın birde. Dalgaların sesine susarsın.
Yakalamaya çalıştığın ister yunusların şarkıları olsun ister kelebek kanadı
musikisi aslında huzur için susarsın. Duyduğun ne fotonlarin engelleri
yararken çıkardığı müthiş sestir ne de bir penguen kavminin çığlıkları
duyduğun ruhunun güneşten yansımasıdır.

Anlamsız sesler vardır. Bütün enstrümanlar vardır ama şef yoktur. Bilirsin
kelimeler peşi sıra çıkar. Cümleler kurulur tumturaklı, anlamsız?

Anlam yüklemeye çalıştığın her cümle bir öncekini daha da anlamsız hale
getirir, yüreksizdir. Şefsiz bir orkestradan baş döndüren bir senfoni
bekleyemezsin. Sonra anlamsızlıkları sıralayıp onlara sahte anlam
elbiseleri giydirirsin, rüküş olurlar, cımbız ararsın. Sonunda, uykuya
dalarken kulağındaki rahatsiz edici bir çınlama veya karanlık bir odada göz
kapaklarında bulmaya çalıştığın bir ışık, göremezsin. Cam kırıkları gibi
beynine saplanan kıymık kelimeler, kanatır, hissedemezsin. Yaşlar hücum
eder gözpınarlarına , ağlayamazsın.

Ayna yazılar vardır, her kelimesi kırık bir ayna parçası. Ruhuna çevrilmiş,
hepsine bakmayı bilebilirsen kiymetli, aynalar. En kuytu köşelerinde bir
gezinti. Kendine bile itiraf edemediklerin çıkıverir günyüzüne. Karanlığa
güneş açar. Sersem fikirlerin yere basar. Ne suskunluğun anlamı, ne
seslerin karmaşası. Sadece, “beyazın üstüne siyah”.

Benzer yazı yok.